خانه ی دوست اینجاست
سخن سنج و قدح نوش و غزل خوان زبان فهم و زبان زرگری دان زبان زرگری زبان مخصوصی است که اغلب بین اصناف بازار علی الخصوص زرگران و تاجران رایج بودهاست.آنها برای اینکه کسی متوجه صحبت هایشان نشود اینگونه صحبت می کردند. این زبان در دروز و احساء و دمشق نیز رواج دارد و زقزقة و لسانالعصافیر نامیده میشود. زبان زرگری در حقیقت یک زبان نیست. بلکه نوعی کدگذاری روی آواهای واژگان است. با این تفسیر بسیاری زبان ها را می توان بصورت زرگری بیان کرد اگرچه این قاعده تاکنون تنها روی زبان فارسی انجام شده است. یادگیری زبان زرگری بسیار ساده است.کافیست کمی تمرین کرده و البته از سلولهای خاکستری مغزتان هم استفاده کنید. در زبان زرگری هر سیلاب دوبار ادا می شود.با این تفاوت که در سیلاب دوم,حرف "ز" جایگزین همخوان اوّل می شود. 1-کلمه را به سیلاب های تشکیل دهنده ی آن تقسیم کنید. مثال: یک بخشی:مَن – تُو– آب– نان دو بخشی:دریا=دَر+یا حافظ=حا+فِظ کتاب=کِ+تاب شما=شُ+ما بابا=با+با سه بخشی:صندلی=صَن+دَ+لی گُلابی=گُ+لا+بی مارمولک=مار+مو+لَک و چهاربخشی و پنج بخشی و......هم کل یوم همین جوری هستند. 2-برای هر سیلاب و هر حرف,"ز" اضافه کنید.به سیلاب های هر کلمه دقت کنید و مثل همان سیلاب با "ز" و با همان صدای یکسان بسازید. مثال: من=مَزَن تو=توزو آب=آزاب نان=نازان دریا=دَزَر+یازا حافظ=حازا+فِزِظ کتاب=کِزِ+تازاب شما=شُزُ+مازا بابا=بازا+بازا صندلی=صَزَن+دَزَ+لیزی گُلابی=گُزُ+لازا+بیزی مارمولک=مازار+موزو+لَزَک نکته:حرف های صدادار" ز" می گیرند ولی حروف ساکن نه! پس می گیم دَزَر یازا .و نمیگیم دَزَرَزَ یازا .چرا؟چون" ر" در کلمه ی" دریا "حرف ساکنه.درنتیجه بعد از ر "ز" اضافه نمی کنیم. فرمول کلی : حرف اول + ز+ حرف دوم نکته:حرف را با همان صدایی که می گویید به زرگری تبدیل کنید و بخوانید. مثال:سلام.چطوری؟ که زرگری اش می شود سَزَلازام.چِزِ طوزوُ ریزی؟ و حالا چند مثال حالِ شُما چِطوره؟ حازالِزِ شُزُمازا چِزِطوزورِزِ؟ من.....هستم. مَزَن ......هَزَستَزَم. از دیدار شما خوشبختم. اَزَز دیزی دازارِزِ شُزُمازا خوُزُوش بَزَختَزَم. پارسال دوست امسال آشنا! پازارسازال دوزوست اِزِمسازال آزاشنازا ! بابا اِیول!دمت گرم. بازابازا اِزِیوَزَل! دَزَمِزِت گََزَرم. گُل کاشتی! گُزُل کازاش تیزی! من الآن دیگه بلدم زرگری صحبت بکنم. مَزَن اَزَلازان دیزی گِزِ بَزَلَزَدَزَم زَزَرگَزَریزی صُزُحبَزَت بِزِکُزُنَزَم. من دارم با کامپیوترم کار می کنم. مَزَن دازارَزَم بازا کازامپیزی یوزوتِزِرَزَم کازار میزی کُزُنَزَم. و این هم چند جمله ی زیبا باران باش و ببار.نپرس پیاله های خالی از کیست! بازارازان بازاش وَزَ بِزِبازار.نَزَپُزُرس پیزیازالِِزه هازای ِزِ خازالیزی اَزَز کیزیست! زندگی همچون بادکنکی است در دستان کودکی که همیشه ترس از ترکیدن آن لذّت داشتن آن را از بین می برد... زِزِندِزِگیزی هَزَمچوزون بازاد کُزُنَزَکیزی اَزَست دَزَر دَزَستازانِزِ کوزودَزَکیزی که زه هَزَمیزیشِزه تَزَرسِزِ اَزَز تِزِرِزِکیزیدَزَنِزِ آزان لَذَززَزَتِزِ دازاشتَزَنِزِ آزان رازا اَزَز بِزِین میزی بَزَرَزَد... و این هم مشق شب تون: در بیکران زندگی دو چیز افسونم کرد:آبی آسمان و خدا.آبی آسمان که می بینم و می دانم که نیست و خدا که نمی بینم و می دانم که هست. سعی کنید این جمله رو به زبان زرگری بگید.ببینم چه می کنید!منتظر جواب های شما دوستان خوبم هستم. هرکسی را اصطلاحی داده اند.(مولوی) So many men,so many opinions/ So many countries,so many customs سعی ناکرده در این راه به جایی نرسی مزد اگر می طلبی طاعت استاد ببر مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب به راحتی نرسید آنکه زحمتی نکشید عربی : لیس للانسان الا ما سعی. بقدر الکد تکتسب المعالی. فرانسه : On no fait pas d’omelettes sans casser des oeufs. انگلیسی: No pain,no gains. Nothing ventured,nothing gained. Goals won’t be achieved without hard work. زرگری: نازا بُزُر دِه زِه رَزَنج گَزَنج مُزُ یَزَسََّزَر نِزِمیزی شَزَوَزَد مُزُزد آزان گِزِرِزِفت جازانِز ِ بَزَ رازا دَزَر کِه زِه کازار کَزَرد پسر کو ندارد نشان از پدر تو بیگانه خوانش نخوانش پسر پسر نزد پدر ز ایزد گرامی تر عطا باشد به خاصه چون پسر نیکو و نیکولقا باشد "فرخی" فرانسه : Tel pe`re,tel fils_ انگلیسی: Like father,like son. A chip of the old block. زرگری : تَزَ رِه زِه بِه زِه تُزُخمِزِش میزی رِه زه حَزَسَزَنی زی بِه زه بازابازاش جواب ابلهان باشد خموشی مده پاسخ به گفتار سفیهان همان بهتر به خاموشی بکوشی مگر نشنیده ای این نکته ی نغز جواب ابلهان باشد خموشی پس جواب او سکوت است و سکون هست با ابله سخن گفتن جنون "مولوی" گر فحش دهد به من جوابش ندهم زیرا که جواب ابلهان خاموشی ست. "مفتون کبریایی" فرانسه: A` sotte demande point de re’ponse. انگلیسی: The only answer to a fool is silence. No reply is best. An idiot’s answer is silence. For mad words,deaf ears. زرگری: جَزَ وازا بِه زه اَزَب لَزَ هازان بازا شَزَد خَزَ موزو شی زی سعدیا!دی رفت وفردا همچنان معلوم نیست در میان این و آن فرصت شمار امروز را "سعدی" امروز تورا دسترس فردا نیست واندیشه ی فردات بجز سودا نیست ضایع مکن این دل ار دلت شیدا نیست کاین باقی عمر را بها پیدا نیست " خیام نیشابوری" ای دل عبث نخور غم دنیا را فکرت مکن نیامده فردا را "پروین اعتصامی" عربی: الیَوم خمر و غداً امر. مافات مضی و ما سیئتیک فاین قم فاغتنم الفرصه بین العدمین. فرانسه: A` chaque jour suffit sa peine. انگلیسی: Don’t cross the bridge till you com to it. Live in the present and leave the future to com. Let not the mistakes of yesterday ,nor the fear of tomorrow spoil today. Yestarday is gone,forget it.Tomorrow isn’t here,don’t worry about it;Today is here,use it زرگری: چُوزُو فَزَر دازا شَزَ وَزَد فِزِکرِزِ فَزَردازا کُزُنَزَم چِزِ رازا فِزِک رِز بیزی هوزو دِه زِه حازا لازا کُزُ نَزَم؟ ز گهواره تا گور دانش بجوی میاسای زآموختن یک زمان. چه خوش گفت پیغمبر راستگوی ز گهواره تا گور دانش بجوی عربی: اطلبوالعلم من المهد الی اللحد. فرانسه: _On apprend a` tout a^ge. انگلیسی: Seek knowledge from your cardle to your grave. Never too late|old to learn. Even if we study to old age,we shall not finish learning. زرگری: ِزز (ز) َگَزه وازا ِره ِزه (گهواره) تازا(تا) گو زور (گور) دازا ِِنِزش (دانش) ِبزِ جوزوی(بجوی) امیدوارم لذت برده باشید. از می زید(امید) وازا رزم(وارم) لذز ززت(لذت) بزر ده زه (برده) بازا شیزید(باشید). I hope you enjoyed it. پی نوشت: و این بود سورپرایز من و محصول آنچه که در این مدت کاشتم پیشکش همه شما عزیزان. باسپاس و قدردانی صمیمانه از همه ی دوستانی که در این راه مرا یاری کردند(و خانواده ی محترم رجبی)و شمایی که صبوری به خرج دادید و منتظر ماندید. واز همه آنهایی که در انتظار دیدن جومونگ در این وبلاگ بودند و با دیدن این پست ناامید شدند عذرخواهی می کنم.شاید سورپرایز بعدی دعوت جومونگ و سوسانو به وبلاگ باشد.خدا را چه دیدید!
زندگی تابلوی ایست ندارد! زندگی.... مرگ... و دوباره تولد... ...و زندگی.... سلام.دست مریزاد به معرفت همه ی دوستان غریب و آشنایی که حتی در نبود من به این خانه سری زدند و هنگام رفتن یواشکی بر برگ سبزی نوشتند"آمدیم نبودید".من قصد داشتم به مناسبت روز دختر,مطلب جدیدی بنویسم که حادثه ای ناگوار برایم اتفاق افتاد و جامه ی سیاه عزا بر تنم کرد. خدا بیامرزدش.چقدر برای همه ی ما زحمت کشید.یادم می آید همیشه هر وقت تحقیق یا پروژه ای داشتم خیالم راحت بود که مرا دست تنها نمی گذارد و با کمال میل برایم به دنبال مطلب می گشت. خدابیامرز هیچ وقت از هیچ کمکی دریغ نمی کرد.به خاطر ندارم برای این لطفش روزی منت بارم کرده باشد. بگذارید خیالتان را راحت کنم,اصلا اگر او نبود من نمی توانستم این خانه ی دوستی را بسازم و روی بوم سفیدم نقاشی کنم. اگرچه دیگر سنش بالا رفته بود و پیر و ازکارافتاده شده بود ولی هنوز هم دوست داشتنی بود. همین هفته ی پیش بود.نمی دانم چه شد یکدفعه چشمانش را بست و به کما رفت و دیگر برنگشت.پنجره ی آبی دلش حالا یکدست سیاه شده بود. آری,او پر کشید و رفت و مرا تنها گذاشت.منی که مدتی بود آنقدر وابسته ی بودنش شده بودم و غافل بودم از اینکه همین روزها چشمانش را می بندد و دیگر باز نخواهد کرد. چقدر همه چیز الکی شده. ..زندگی,مرگ,تولد.... بله تولد!چون بلافاصله پس از مرگش یکی دیگر متولد شد و جایش را گرفت و انگار نه انگار که آن پیر روزی وجود داشته,ما را مجذوب خود کرد. و این بود ماجرای مرگ نابهنگام Windows کامپیوتر من و تولد نسخه ی جدیدتر آن.من هم دیگر لباس سیاهم را درآوردم و جذب جلال و شکوه(پیوندتان مبارک) هرچه بیشتر نسخه ی جدید آن شدم.روز به روز چهره ی ویندوز قبلی در ذهنم کم رنگ و کم رنگتر می شود.حالا دیگر با مرگش کنار آمده ام.با خود میگویم یعنی آدمها هم همین قدر زود فراموش می شوند؟!! این روزا سخت مشغول تحقیق بر روی موضوعی هستم که می دانم به مذاق همه ی شما خوش خواهد آمد.پس لطفا جایی نروید ومنتظر یک پست جذاب و خواندنی باشید.مطلبي كه براي اولين بار و فقط و فقط در اين بلاگ خواهید دید.به زودی با دست پر به خانه می آیم. دعای پایانی: بارالها,ویندوز کامپیوتر همه ی ما را در پناه خویش سالم و تندرست نگهدار و به آنها عمری طولانی و با عزت عطا فرما. پروردگارا,روح همه ی ویندوزهای پریده را شاد بگردان و برآنها درود بفرست. خدایا به همه ی ویندوزهای مریض جامه ی عافیت بپوشان. پروردگارا به همه ی وابستگان ویندوزهای از دست رفته صبر جمیل عنایت بفرما. برحمتک یا ارحم الراحمین آمین یا رب العالمین. روز بزرگداشت حافظ همان طور که می دانید دیروز روز بزرگداشت حافظ ,شاعر بلند آوازه ی کشورمان بود.اگرچه در تلویزیون_رسانه ملی_ همچون سایر جشن ها و ولادت ها(و البته برخلاف شهادت ها و وفات ها) برنامه ی ویژه ای به مناسبت این روز والبته درخور این شخصیت بزرگ اختصاص داده نشد و خیلی ها با نیم نگاهی که به تقویم یا سایت های گوناگون داشتند این روز را به خاطر آوردند و افراد پرمشغله در بی خبری خود ماندند ولی همه ی ما خوب می دانیم که بزرگانی چون حافظ و سعدی و مولانا و...همچون داریوش و کوروش و...نیستند که با حذف نامشان از کتابهای درسی ,کم کم یاد و آثارشان هم فراموش شود. امروزه در کمتر خانه ایست که دیوان حافظ پیدا نشود.حتی در مراسم آیینی ما,در شبهای یلدا,لحظه سال تحویل و....حافظ با اشعار زیبا و دلنشین خود به خانه تکانی دلهای ما می آید. نام و یاد حافظ با نام ایران و فرهنگ ایرانی عجین شده و نادیده گرفتن یک هویت فرهنگی کار آسانی نیست.باشد که در جهت اشاعه ی آنچه که جزئی از فرهنگ ملی ماست تلاش بیشتری نماییم.به همین منظور در این پست,دو غزل از حافظ را به زبان فارسی_انگلیسی برایتان انتخاب کرده ام. امیدوارم مورد رضایت شما دوستان عزیز واقع شود. The fame of your virtuous deeds Wine, imagination will find My purpose will come about When with you, I stay A vision of your face Your grace on my heart bestow Hafiz, don't groan & blame بـگرفـت کار حسنت چون عشق من کمالی In the land of the Magi, none like me, can be lost در همه دیر مغان نیست چو مـن شیدایی You can find more on: www.thesongsofhafiz.com اخ بار دانش گاهی بسم الله الرحمن الرحیم.سلام عرض می کنم خدمت همه ی شما بینندگان و شنوندگان عزیزی که مشتاقانه منتظر شنیدن جدیدترین خبرهای دانش گاهی هستید.با ما همراه باشید. اخبار فرهنگی:رییس سازمان فرهنگ مصوبه ی جدید خود مبنی بر تغییر نام ًدانشگاهً را به مجلس ارایه داد. وی اعلام کرد این واژه شدیدا دانشجویان را تحت تاثیر خود قرار داده و باعث اغفال آنها شده است.بدین صورت که دانش+گاه به گونه ای غلط در ذهن این دانشجویان عزیز جا افتاده .ًمکانی که فقط گه گاهی در آن به امر دانش پژوهی پرداخته می شود و بقیه ی وقت صرف کارهای غیر درسی مهم تری می شود ً. وی خواستار جایگزینی واژه ی ً دانش همیشهً به جای ًدانشگاهً شد تا شاید اینگونه مشکل افت تحصیلی و حس دانش گریزی دانشجویان نیز برطرف شود. بهداشتی:رییس سازمان بهداشت از حمله نوعی ویروس خطرناک به محیط های دانشگاهی خبر داد.طبق گفته ی ایشان ویروس جدید آنفلوانزای 7 FT نسبت به آنفلوانزای خوکی حادتر بوده و امکان سرایت آن بیشتر می باشد.تحقیقات نشان می دهد که عامل ایجاد و تکثیر این ویروس ,کمبود شدید امکانات آموزشی ,گیر دادن های بی خودی, کمبود اساتید مجرب و البته متخصص می باشد که کاهش انگیزه و کشته شدن حس اشتیاق دانشجویان نسبت به فرایند یادگیری را نیز در پی خواهد داشت.این ویروس که مخفف ًهفت ترمه تمام کردنً است اخیرا بین دانشجویان زبان شیوع بیشتری پیدا کرده و هر ترم به شمار این قربانیان افزوده می شود. از نشانه های دانشجویان مبتلا به ویروس 7 FT این است که این افراد فقط و فقط سعی در پاسیدن درس و دریافت مدرک تحصیلی شان جهت قاب کردن بر دیوار اتاق پذیرایی دارند.این افراد دیگر قید همه چیز را زده و تا سر حد مرگ واحد می گیرند و با چنگ و دندان در جهت پاسیدن به پیش می روند. به این دلیل که ایشان تمام الوالل پسایا (جمع مکسر level های پیسنیدن) را طی کرده اند و دیگر از غصه و حسرت اشباع شده اند امکان درمان بیماری به زیر صفر می رسد.بهترین کار, پیشگیری از شیوع بیشتر بیماری و جلوگیری از تکثیر عامل بیماری زا در وجود دانشجویان است. علمی: در این باره هیچ خبری یافت نشد!حتی یک کلمه!پوزش ما را بپذیرید. سیاسی:استغفرالله! بینندگان و شنوندگان عزیز دسترسی به این خبر به هیچ وجه من الوجوه امکان پذیر نمی باشد.با ذکر یک صلوات به ادامه ی سایر خبرها می پردازیم. هنری:چندی پیش اثر هنری خارق العاده ای از یک دانشجوی هنرمند به اسم ش.م.ر شگفتی و تعجب همه ی هنر دوستان و هنرمندان را به خود جلب کرد.این دانشجوی کارشناسی توانسته بود در طول دوران تحصیل خود و با تلاشی شبانه روزی,با چسباندن آدامس در پشت صندلی تصویری هنری خلق کند.وی در مصاحبه ای که با مجلات داخلی و خارجی داشت اعلام کرد:"اگرچه که این پروژه وقت زیادی از من برد و تا حدی هزینه بر بود ولی الآن خوشحالم و افتخار می کنم که در این چهار سال وقتم را به بیهودگی نگذراندم و توانستم اثری هنری و البته برای آیندگان بر جای بگذارم.از همین جا از همه ی دانشجویان عزیز می خواهم که به توانایی خود باور داشته باشند.کافیست هدفتان را مشخص کنید و با تلاش پیش بروید.فراموش نکنید:خواستن توانستن است." خانوادگی: در هفته ای که گذشت 120000زوج دانشجو ازدواج خود را جشن گرفتند. از 500000 نفرتعداد کل دانشجویان, 160000نفر آنها هم اکنون در شرف ازدواج بوده و 18000 نفر هم در مرحله ی پیش ازدواجی به سر می برند.تعداد معدودی(2000 نفر) هم با کمبود زوج و زوجه مواجه شده اند.به همین علت امسال میزان پذیرش دانشجویان ورودی جدید بالاتر برده خواهد شد. بینندگان و شنوندگان عزیز در این بخش بر خلاف بخش علمی فوق العاده خبر زیاد بود.ولی به دلیل زیق وقت و البته زیادی خبرهای این صفحه خواندن ادامه ی اخبار را به زمانی دیگر موکول می کنیم. با تشکر.خدا یار و نگهدارتان. پیام های بازرگانی : .....مای بی بی مای بی بی دوست داریم.....مای بی بی ما با تو....چقدر خوشحالیم.........جدیده .اد بودی بودیا..(تخفیف ۵۰ درصدی به مناسبت روز کودک) .....برنج برنج کمال ملکی ......کمال ملکی برنج الکی....... برنج آرسنیک دار کمال ملکی مناسب با ذائقه ی ایرانی. قصه ی بی بی یکی بود یکی نبود. نمیدونم از کجا شروع کنم به گفتن. یه بی بی داشتیم ,خدابیامرز...بله..خدا رفتگان شمام بیامرزه.خیلی خوش سر و زبون بود و مهربون.برای دنیا یکی بود و برای من یه دنیا.هیچ چی تو دلش نمی موند.ساده و بی شیله پیله بود. از اون آدمایی که ما بهشون میگیم ."the salt of the earth"یادش بخیر.همیشه بهم میگفت این زبون اجنبی(زبان انگلیسی) چیه که شما جوونا بند کردین بش .والا قباحت داره بی بی.یه کم اصالت داشته باش.بنازم اصالت جوونای قدیمو.اون موقع هر کی خودش بود.هیچ کس هم نه ادای این اجنبیای از خدا بی خبر رو در می آورد نه دنبال این چیه شما جوونا هی میگین..ها ..فهمیدم..آره..نه کسی دنبال خشن و کلاس باز کردن بود.چیه میخای این زبون اجنبیا رو یاد بگیری.خیلی تحفه ن!تو باید دکتر یا معنس(مهندس) بشی ببم جان. حالا بیا سرت رو بذار رو زانوم تا برات قصه بگم. یکی بود یکی .....چی بچه جون؟...چی؟..آب میخوای.آخه حالا وقت آب خواستنه.بخواب الآن صبح میشه دیگه...اگه آب خوردی پشت بندش میخای بری دستشویی, از دستشویی که برگشتی این دفعه سوختت تموم میشه میخای بری یخچال شخم بزنی, وقتی چیز خوردی دوباره روز از نو روزی از نو...تازه ,بی بی جون اگه رفتی تو آشپزخونه یه سوسک بزرگی هست که با دمپایی میزنه توی سرت و بعد می خوردت ها!گفته باشم!حالا میل خودته.اگه تشنته برو آب بخور. چی؟تشنگیت برطرف شد؟!آفرین دختر گلم.خوب ..سرتو بذار رو پام تا قصه بگم برات. جونم برات بگه..یکی بود یکی نبود......بچه جان باز کجا پا شدی؟چی؟جیش داری؟تو که آب نخوردی!بی بی جون اشتباه میکنی.بیا..بیا بخواب.توهم زدی.شما بچه هام که الکی همه چیز و بزرگش میکنین.این یه مقوله ی دیگه ست.خدا رو شکر با یه جابجایی کوچیک حل میشه.بیا...بیا دختر گلم.بیا نگران نباش.خودش رفع میشه...حالا برو زیر پتو....دیگه بخواب وگرنه برات قصه نمیگم ها...آفرین قشنگ بی بی...... بریم سراغ قصه مون.یکی بو......چی؟.رفع شد؟خوب .خدا رو صد هزار مرتبه شکر.دیدی عزیز دل بی بی...من که گفتم مشکلی نیست که آسان نبود .مرد باید که هراسان نبود.. کجای قصه بودیم؟!...کجا؟!....چیچی راژ؟ تیتراژ اولیه؟ ای خدا بگم چیکار کنه اون مادرتو..هی بش گفتم بچه رو نفرستی پیش این دختر اقدس خانوم زبون اجنبی یاد بگیره.به خرجش نرفت که نرفت! هی دنیا!آره بی بی جون. من از عروسم شانس نیاوردم.اصلا نمی دونم این مامانت چی داشت که پسر دسته گلمو دیوونه ی خودش کرد.الآنشو نبین!وقتی ازدواج کرد انگار ترکید و یدفعه چاق شد...چرا ترکید؟من چه میدونم بی بی .فکر کنم از ذوق عروسی با بابات بود وگرنه اون موقع ها قد یه نخود بیشتر نبود. نه..نه بی بی ,دروغم چیه؟اصلا خدا بکشه صدام(صدام حسین) رو اگه دروغ بگم.انقدر ریزه میزه بود که روز خواستگاری من فکر کردم بچه ی کوچیک خونه س,گفتم خوبیت نداره ما بزرگترا می خوایم چارتا کلمه حرف بزرگونه بزنیم بچه بشنوه. خلاصه,یه شکلات از کیفم در آوردم بش دادم و گفتم اینو بگیر برو تو حیاط بخورش تا..... چی ننه؟شکلات میخای؟تو هم که نمیشه جلوت حرف خوردنی زد.هنوز اسمشو نیاوردم ویار می کنی. اااا....ننه کجا باز پا شدی؟....کجا میری همه کسم؟بی بی قربونت بره بیا قصه برات بگم.صبح شد ها. داری میای؟..بیا آ قربون دختر گلم برم...بیا بخواب ننه.فردا کلی کار دارم.باید برم خونه بی بی زهرا سلطون مراسم سبزی پاک کنونه.بالاخره واسه دختر سومش هم خواستگار پیدا شد.این جوونا یه چیزی میگن..آها..اسب سوار بر شاهزاده ی سفیدشون اومده دنبالش. یه چیزی میگم باز ندویی بری به همه بگی ها؟! ولی من می دونم این اسب سفید کدوم خریه!پسره, همون علی اشکی خودمونه که دو کوچه اونورتر مینشستن.همون که از بچگیش فکر.... این چیه تو تلویزون هی شعارمیدن..ها ..آره..اصلاح الگوی مصرف...هزار ماشاالله.خدا رو شکر,بزنم به تخته,گوش شیطون کر هوشت به خودم برده.قربون قد و بالات برم من الهی.آره,می گفتم,خلاصه هی وغ میزد و دم به ساعت صدای گریه ش به هوا بود. مفش هم که از دماغش آویزون میشد با لباسش تمیز میکرد که نخواد این همه راه برگرده خونه و دنبال پارچه و اینا بگرده.حالا واسه خودش شده یه پا آق مونث..جلل خالق..قدرت خدا رو برم....چی ننه؟..نمی شنوم چی می گی؟بیا اینجا ببینم چی میگی نخودی بی بی! چی؟دستمال؟!نه قربون شکل ماهت برم.اون موقع که هنوز دستمال اختراع نشده بود.چه می دونستن دستمال چیه.مردم هم قانع بودن.همه خاکی ,بی شیله پیله. ننه چی میکنی؟چرا صدات نمیاد؟نری سروقت کیفم ها؟بت گفتم شکلات ندارم تو کیفم ! میای یا خودم بیام؟ دست به اون صد تومنیه که چسبش کردم نزنی ها!می خوام باهاش برات ازون بستنی چوبی ها که هروقت از دم دکون مش ممدعلی رد میشیم می مونی و نیگاش می کنی بخرم.می دونم خیلی دوست داری ولی روت نمیشه به من بگی.قربون دل گنجیشکیت برم که چشای معصوم و خوشکلت (که البته به خودم رفته) همیشه هرچی تو دلت میگذره رو زود لو میده. اومدی؟ااا..بی بی جون,من کی گفتم کیفمو بیاری ؟چی؟آها!حالا دیگه " عاقبت جوینده یابنده بود؟!" ای پدر صلواتی!تو هم که از اصطلاحات بی بی ت فقط کاربردشو یاد گرفتی ! آخرسر شکلاتی پیدا کردی ؟ها؟ ببین ننه پلکت سنگین شده.اینقدر اینور اونور رفتی دیگه خسته شدی. خستته؟بیا بخواب رو پام..بخواب ببم.....یکی بود یکی نبود .. غیر از خدا هیچ کس نبود ..یه روز.. ااا....واا.خوابت برد؟چه زود! هی ی ی ی ننه اگه می دونستی امشب چه قصه ای می خواستم برات بگم ....ولش کن.بخواب.بخواب که فردا باید یه صفحه ی جدید از قصه ی زندگیتو بنویسی.بخواب گلکم. لالالا لا لا لا لا لالا... لالا.. ... و امروز دیگه از اون بی بی خوش سرو زبون و مهربون فقط یه شکلات ,یه اسکناس صد تومنی چسب خورده و یه دنیا خاطره مونده.بی بی همون شب منو تنها گذاشت و به قول خودش رفت پیش خدا. حتی اون صدتومنی رو توی وصیتش به من داد تا واسه خودم باش بستنی چوبی بخرم ولی بدون بی بی بستنی می خواستم چکار؟ و این حسرت برای همیشه توی دلم موند که چرا اونشب قبل از شنیدن قصه ی بی بی به خواب رفتم.بی بی اونشب چی می خواست برام بگه که اصرار داشت بشنوم؟!!!ای کاش نخوابیده بودم.ای کاش تا صبح تو بغلش بیدار می موندم و به قصه هاش گوش می کردم. بی بی جونم من هنوز به اصالتم پابندم.ببخش اگه به قول تو مونث(مهندس) نشدم..ببخش... من الآن یه استاد ترجمه م .دکترای زبان گرفتم ولی همه صرام میکنن خانوم دکتر.مترجمی زبون اجنبی نخوندم واسه اینکه کلاس بذارم و ادای خارجیا رو در بیارم.دوست داشتم قبل از اینکه خیلی دیر بشه زبون آدما رو بفهمم.اگه بدونی بعد مرگت چقدر غصه و حسرت خوردم که اینقدر دیر منظورتو فهمیدم.همیشه لابلای قصه هات رازهایی رو برام فاش می کردی که من فکر می کردم جزو قصه ته.بی خبر بودم از اینکه زندگی همه ی ما یه قصه س که با یکی بود شروع میشه و با یکی نبود ادامه پیدا میکنه. و من تازه معنی بودن خودم و نبودن تو در کنارم رو حس میکنم.کاش زودتر فهمیده بودم...کاش...کاش بهتر به قصه هات گوش می دادم..کاش اون روزا قصه هاتو برام ترجمه می کردی!.. اون موقع ها که تو بودی فکر من جای دیگه ای پر می کشید و حالا که تو نیستی فکرم همش پیش تویه. آره.افسوس که همیشه حق با تو بود. تو راست میگفتی. همیشه یکی بود یکی نبود... One hot summer day,to be precise one Friday the 13th of August,at about a quarter to 3 in the afternoon,I fell in love.The bitterness and longing i've been through since have often made me wonder wether if it had been the 12th or 14th of August things would have turned out differently. That day,as on every other day,they had compelled us_meaning me and my sister_by force and threats and a few golden promises for the evening,to go into the cellar in order to sleep.In the savage heat of Tehran an afternoon siesta was compulsory for all the children.but on that day,as on every other afternoon,we were just waiting for my father to fall asleep so that we could go into the yard to play.When my father's snore became audible I stuck my head out from under the coverlet and glanced at the clock on the wall.It was half past two in the afternoon.In waiting for my father to go off,my poor little sister had fallen asleep herself.i'd no choice but to leave her and I tiptoed out alone. Layli,my uncle's dauther,and her little brother had been waiting in the main garden for us for half an hour.Our two houses had been built within one big enclosure and ther was no wall between them.As on every day,we settled down quietly to our games and conversation in the shade of a big walnut tree.And then I happened to catch Layli's eye.A pair of wide black eyes looked back at me.I couldn't tear my gaze away from hers.I have no idea how long we'd been staring at each other when suddenly my mother appeared standing over us with a little multi-tongued whip in her hand.
ترجمه:
یک روز گرم تابستان یا دقیق تر بگویم در یک روز جمعه 13 آگوست حدودا یک ربع مانده به 3 بعداز ظهر بود که عاشق شدم.
اشتیاق و حسرتی که از آن پس به جانم افتاد اغلب مرا به این فکر می انداخت که آیا این دوازدهم یا چهاردهم آگوست بود که با روزهای دیگر فرق داشت.آن روز هم مثل سایر روزها من و خواهرم را با هزار جور زور و تهدید و قول و وعده های طلایی برای بعد از ظهر مجبور کردند که برای خوابیدن به زیر زمین برویم.در آن گرمای بی رحمانه ی تهران,خواب قیلوله برای همه ی بچه ها اجباری بود.اما آن روز هم مثل همه ی بعد از ظهرها منتظر بودیم پدر بخوابد بعد می توانستیم به حیاط رفته و بازی کنیم.وقتی که صدای خروپف پدرم بلند شد,سرم را از زیر ملحفه بیرون آورده و به ساعت روی دیوار نگاهی انداختم.ساعت دو و نیم بعد از ظهر بود.طفلی خواهر کوچکم حین انتظار برای خوابیدن پدر خوابش برده بود.چاره ای نداشتم جز اینکه او را به حال خویش گذاشته و خود به تنهایی پاورچین پاورچین بیرون بروم.
دختر عمویم,لیلی و برادر کوچکش نیم ساعتی بود که در بوستان اصلی انتظار ما را می کشیدند.خانه هایمان در چارچوب یک حصار بزرگ ساخته شده بود و بین شان هیچ دیواری وجود نداشت.همچون هر روز زیر سایه ی درخت بزرگ گردو آرام و بیصدا سرگرم بازی و صحبت کردن بودیم.آن لحظه بود که برق چشمان لیلی مرا گرفت.یک جفت چشم درشت مشکی از پشت به من خیره شده بود.نمی توانستم از زل زدن به چشمانش دل بکنم.اصلا نفهمیدم چه مدت بود به هم زل زده بودیم تا اینکه ناگهان مادرم با یک ترکه ی دو زبانه ی کوچک در دست ,درست بالای سرمان ظاهر شد. لطفا این دوستتون رو در ارایه ی ترجمه ای بهتر یاری کنید.باتشکر من خوبم شمام خوبین؟خوب خدارو شکر.به خانه ی دوستی خودتون خوش اومدین.خیلی خوشحالم که قراره دوستای جدیدی به این خونه پا بذارن.قدم همتون به روی چشم.نترسین!اینجا برای همه جا هست.نهایتش اینه که یکم دوستانه تر و جم و جورتر می شینیم.خیلی دوست دارم این شعر رو از همین اول کار به نشون تعهدم در دوستی با شما تقدیمتون کنم.شعری که هیچ وقت برای من قدیمی نمیشه. من دلم می خواهد خانه ای داشته باشم پر دوست بر درش برگ گلی می کوبم روی آن با قلم سبز بهار می نویسم ای دوست خانه ی دوستی ما اینجاست تا دگرباره نپرسد سهراب خانه ی دوست کجاست؟! تقدیم به همه ی شما دست ها/چشم ها/مغزها را باید شست!
دسـت هـــا را بـایـد شـسـت !
جور دیگر باید روبوسی کرد
آنفلوانزا آمده است.
دور باید شد از این خاک غریب
که در آن هیچ کسی سالم نیست!
من نمی دانم که در این دور زمان
چرا در پس هیچ جیبی پول نیست؟
و چرا ؟
مردم شهر به یارانه چنان می نگرند
که به یک دوست,به یک یار غریب!!
فارغ از یار و دیار,زندگی بر تو و من می گذرد؟!
من که می گویم نه!
مردمان می میرند,
خانه ها رنگ دگر می گیرند
و فقط خاطره هاست
که چه تاریک و چه تلخ دست ناخورده که نه....دست خورده به جا می مانند.
باز هم می گویم
دسـت هــــا را باید خوب با صابون شـسـت!
جور دیگر دست داد
چشمـهـــا را باید شـسـت!
صورت را با سیلی سرخ باید داشت
پول خرج نباید کرد
جور دیگر باید خندید
مـغـزهــــا را خوب باید شـسـت!
جور دیگر باید اندیشید
مــتــحــول بــایـــد شـــد !
جور دیگر زندگی باید کرد!!!
شاعری از خطـه ی سرسبز نخـودسـتان
و این بود گوشه ای از اشعار شاعر جوانی که گل کردن طبع شعرش را مدیون آنفلوانزای خوکی و حذف یارانه ها و بالارفتن کرایه ی تاکسی و کم شدن حقوق و.....خلاصه اتفاقات چند ماهه ی اخیر می داند.وی طی مصاحبه ای که با خبرنگار بوم سفید داشت گفت:" اینگونه مشکلات نباید مانع ما از ادامه زندگی شود.چه خوش گفته اند که در هر سختی نعمتی ست و بر هر نعمتی شکری واجب.حالا از دست و زبان که بر آید ,کز عهده ی شکرش به در آید!!!علی ای حال ما که از پسامد این جریانات ,طبع شعریمان گل کرد و شاعر شدیم , حالا دیگر مهم نیست که تشنه به رویای آب و نان می میریم.از همه مردم هم می خواهم زیاد سخت نگیرند و با وجود جیب خالی و ...با سعی هرچه تمام تر به زندگی لبخند بزنند."
از آنجاییکه این شاعر جوان و مستعد نخودستانی از ما خواست تا نامش را در نهانخانه ی خود نگه داریم,ما هم به رسم امانت نامش را فاش نمی کنیم.نامی داشت...یادم رفت!شما هم به کسی نگویید!
نابرده رنج گنج میسر نمی شود مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد
تره به تخمش میره حسنی به باباش
!چو فردا شود فکر فردا کنم چرا فکر بیهوده حالا کنم؟
Hafiz
Like my love have reached a peak
Joy is what everyone needs
Neither can fade, nor are weak
Is outside the realm of mind
No metaphor of any kind
Can transcend wine-speak
On the day that I find out
You granted without a doubt
The union that I seek
A year is just like a day
And the times you are away
A moment, a year-long streak
In my dreams I trace
In my wakefulness I chase
My dreams to have a peek
As your love & kindness grow
My weakness will clearly show
Like a crescent, lean & meek
If for union you aim
Not for a day or a week;
Of separation you must reek.
خوش باش زان کـه نـبود این هر دو را زوالی
در وهـم مینگـنـجد کاندر تـصور عقـل
آید بـه هیچ مـعـنی زین خوبـترمثالی
شد حـظ عمر حاصل گر زان کـه با تو ما را
هرگز بـه عـمر روزی روزی شود وصالی
آن دم که با تو باشم یک سال هسـت روزی
وان دم که بی تو باشم یک لحظه هست سالی
چون مـن خیال رویت جانا بـه خواب بینـم
کز خواب مینـبیند چشمم به جز خیالی
رحـم آر بر دل مـن کز مـهر روی خوبـت
شـخـص ناتوانـم باریک چون هلالی شد
حافـظ مکن شکایت گر وصل دوست خواهی
زین بیشـتر بـباید برهجرت احتمالی
Pawned my gown in a place, in another, my books, I must.
My heart, mirror of the King, is all covered with dust,
I pray for a clear word, light up the path that I must.
I repent, no more wine, from the beautiful seller;
Drinking wine, without that face, is but lust.
Narcissus may mock your ways, you keep calm,
Insight, blind-in-the-heart, will not trust.
None but candle can speak of this tale,
Why, the moth, in this tale, only goes bust.
My tears run from my eyes, streaming down,
To grow beauty by my side, this is my cost.
Bring me a vessel of wine; without my friend,
My eyes, flood like the sea, with heart's disgust.
I praise my Beloved, speak to me of no other,
For wine and Beloved, I fear none I distrust.
Infidel played the reed beside the gates of the Tavern.
What a lovely song, played, in my heart, the morning gust.
If Godliness comes from what Hafiz has
Alas, if after today, morrow ain't lost.
خرقـه جایی گرو باده و دفـتر جایی
دل کـه آیینـه شاهیسـت غـباری دارد
از خدا میطلبـم صحـبـت روشـن رایی
کردهام توبـه بـه دست صنـم باده فروش
کـه دگر می نـخورم بی رخ بزم آرایی
نرگـس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنـج
نروند اهـل نـظر از پی نابینایی
شرح این قصـه مگر شمـع برآرد بـه زبان
ور نـه پروانـه ندارد به سـخـن پروایی
جویها بستـهام از دیده به دامان که مـگر
در کـنارم بـنـشانـند سهی بالایی
کـشـتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست
گـشـت هر گوشه چشم از غم دل دریایی
سـخـن غیر مـگو با من معشوقه پرست
کز وی و جام میام نیست به کـس پروایی
این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه میگفت
بر در میکدهای با دف و نی ترسایی
گر مسلـمانی از این است که حافـظ دارد
آه اگر از پی امروز بود فردایی
| Design By : Night Skin |
اهل دزفولم
نام من اسم گلی ست
بیست و یک ساله ام و عاشق علم
کارو بارم بد نیست
گاهکی ترجمه ای, تدریسی میکنم و در آخر
پولکی می گیرم
می کنم شکر خدا را
که به من داد همین تکه ی نان,مادر,آب
...
من دلم می خواهد
در این مهلت عمری که خدا داد به من
سفره ای بنشانم
گره ای بگشایم
دستی بفشارم
عقربک های زمان تند وتند از پس هم می گذرند
کفشهایم کو؟ باید امشب بروم اما نه... چه دارم ببرم با خود من ؟!
...شعر فروغ.....بسته ی خالی سیگار......یا که دستمال سفید؟!
دستهایم خالی ست!
